Termoplastikler ve Termosettik Plastikler

  Termoplastikler ve termoset plastikler, farklı moleküler yapıları ve davranışları olan iki temel polimer kategorisini temsil eder. Termoplastikler, doğrusal veya hafif dallanmış bir moleküler yapıya sahiptir. Bu, ısıtıldıklarında yumuşamalarını ve erimelerini sağlar, bu da ısı ve basınç altında şekillendirilmelerini ve kalıplanmalarını mümkün kılar. Soğuduklarında, sert bir forma katılaşırlar. Önemli olarak, bu ısıtma ve soğutma döngüsü tersine çevrilebilir ve malzemenin temel özelliklerini bozmadan sayısız kez tekrarlanabilir, geri dönüşümü ve yeniden işlenmeyi kolaylaştırır. Yaygın örnekler arasında polivinil klorür (PVC), polietilen (PE) ve polistiren (PS) bulunur. Enjeksiyon kalıplama ve ekstrüzyon gibi kalıplama işlemleri nispeten basittir ve yüksek hacimli sürekli üretime olanak tanır. Termoplastikler genellikle iyi mekanik mukavemet sunar ve bu da hızlı gelişimlerine ve yaygın kullanımlarına katkıda bulunur. Buna karşılık, termoset plastiklerin moleküler yapısı, yoğun çapraz bağlı, üç boyutlu bir ağdır. Başlangıçta ısıtıldıklarında yumuşarlar ve kalıplanabilirler, ancak daha fazla ısıtıldıklarında veya bir kürleme ajanı eklendiğinde, geri dönüşü olmayan bir kimyasal reaksiyona girerler. Bu kürleme işlemi, malzemeyi kalıcı olarak sertleştirir. Bir kez sertleştikten sonra, termoset plastikler tekrar ısıtıldığında yumuşamaz veya erimez; aşırı ısı bunun yerine ayrışmalarına neden olur. Sonuç olarak, geleneksel yöntemlerle yeniden eritilemez veya geri dönüştürülemezler. Fenolik reçineler, amino plastikler ve epoksi reçineler klasik örneklerdir. Kalıplama işlemleri termoplastiklere göre daha karmaşık olabilse ve sürekli üretimi zorlaştırabilse de, termoset plastikler yüksek ısı direnci, ısı altında boyutsal kararlılık ve yapısal bütünlük gerektiren uygulamalarda, genellikle nispeten düşük bir maliyetle mükemmel sonuç verir.